Aan de leestafel
Met ingang van 1 september 2020 is dit gastenboek verhuisd naar onze nieuwe website

Zoeken in tekst
     


bericht toevoegen/inloggen  |  vernieuwen  |  home  | nieuw venster  |  rss  |   1 bezoeker

pagina 1/8

Wim Brinkhorst 1-9-2020 - 12:49
https://jasperscryptogrammensite.nl/gb/leestafel
Het puzzelseizoen 2019-2020 is afgesloten en daarmee ook dit gastenboek.

Vanaf nu moeten alle berichten op de nieuwe site worden geplaatst, u kunt het nieuwe gastenboek "Aan de leestafel" vinden via de link.

De berichten op deze pagina blijven voorlopig nog staan.

Nannie, Egmond aan Zee 30-8-2020 - 12:23
'De avond is ongemak', het boek dat Marly op 11 juli aanbeval, is inderdaad bekroond met de International Booker Price. Marieke Lucas Rijneveld kan ook heel goed dichten, zoals blijkt uit de volgende regels:

Deze dag gaat over zeer. Over hoe je met het schroom in je benen en tegen beter weten in weer de gordijnen openschuift, van je tjonge jonge, en steeds het gesodemieter van een nieuw begin en altijd dwars liggen, tussen kaft en kaft.

[...]

Deze dag gaat over zeer. Over hoe je zonder aarzeling iedere avond het bed in stapt, en wederom verstrikt geraakt in de maat van alledag. Over dat je zo gaat liggen dat je morgen dwars wakker wordt. Alleen dan kun je met het schroom in je benen toch golfbewegingen maken.

(eerste en laatste strofe van 'Dwars liggen')

Nannie, Egmond aan Zee 19-8-2020 - 14:57
Het gedicht staat in de Florilège de la Société des auteurs et poètes de la francophonie 2018.

Nannie, Egmond aan Zee 19-8-2020 - 14:56
Dat was de (weer)goden verzoeken: twee fikse buien kregen we met in totaal 41 mm regen.

Daarom vandaag dit gedicht van Jo Cassen:

Après la pluie

Le ciel aux lourds sanglots fulmine ses tourments,
La nuit gronde tonnerre et lance feux et flammes,
Un tourbillon s'agite et rompt telles cent lames
Les blés blonds effarés, les généreux sarments.

La dantesque fureur aux froids déchirements
Dépouilla la nature et rugit mille blâmes,
Les dieux exaspérés fustigent et réclament
La terrible rancon des vils égarements.

Longtemps après l'enfer, restera la ruine,
Le soleil insolent soufflera la bruine
Et les cendres de mort qui hanteront l'endroit.

Demain le souvenir au vent de la mémoire,
Trahira comme un jeu, la morale et le droit,
La terreur de naguère, une ligne au grimoire.

In mijn voorlopige, nog niet rijmende vertaling:

Heftig snikkend uit de hemel haar klacht,
De nacht gromt donder en braakt vuur en vlammen,
Een wervelwind steekt op en breekt als tal van golven
Het verschrikte blonde graan, de gulle ranken.

De danteske woede stroopt kil verscheurend
De natuur en deelt brullend straffen uit,
De getergde goden gaan tekeer en eisen
De vreselijke losprijs op voor lage daden.

Lang na de hel zal de ruïne blijven,
De brutale zon zal de stofregen wegblazen
En ook de as van de dood die er rondspookt.

Morgen zal de herinnering, die vluchtig is,
De lering en het recht verraden, als een spel:
De angst van toen wordt een regel in een duister boek.


Nannie, Egmond aan Zee 16-8-2020 - 17:04
Ach, wat smacht onze tuin naar regen!

In de bundel 'Lieblingsgedichte', die in 2011 in Berlijn is uitgegeven door Artemis & Winkler Verlag, vond ik het volgende gedicht van Rainer Maria Rilke:

BLAUE HORTENSIE

So wie das letzte Grün in Farbentiegeln
sind diese Blätter, trocken, stumpf und rauh,
hinter den Blütendolden, die ein Blau
nicht auf sich tragen, nur von ferne spiegeln.

Sie spiegeln es verweint und ungenau,
als wollten sie es wiederum verlieren,
und wie in alten blauen Briefpapieren
ist Gelb in ihnen, Violett und Grau;

Verwaschnes wie an einer Kinderschürze,
Nichtmehrgetragnes, dem nichts mehr geschieht:
wie fühlt man eines kleinen Lebens Kürze.

Doch plötzlich scheint das Blau sich zu verneuen
in einer von den Dolden, und man sieht
ein rührend Blaues sich vor Grünem freuen.

In mijn vetaling:

BLAUWE HORTENSIA

Als in een pot verf een restje groen,
zo is dit blad: ruw, droog en grauw
achter de bloemen, die geen blauw
in zich dragen, maar slechts voordoen.

In een weerschijn, betraand en wazig,
alsof ze denken: het blijft niet hier
en net als in oud blauw briefpapier
zit er geel in, grijs en iets paarsigs.

Vaal, verwassen als een kinderschort,
afgedankt, waar niets meer mee gebeurt,
waardoor je voelt: jong leven is kort.

Maar plots is het of in een van de schermen
het blauw zichzelf blij weer inkleurt
om zich over het groen te ontfermen.

Een betere vertaling - van Peter Verstegen - is te vinden in de bundel 'Nieuwe gedichten' (Van Oorschot).

Nannie, Egmond aan Zee 7-8-2020 - 17:32
Een paar dagen geleden las ik de laatste bladzijden van een geweldig boek, zo'n boek waar je moeilijk afscheid van kunt nemen. 'De herinnerde soldaat' van Anjet Daanje. Het gaat over de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog en de nasleep ervan.

Nannie, Egmond aan Zee 31-7-2020 - 10:20
Ach, Maarten.

Ter nagedachtenis het begin van een van zijn verhalen:

Lang geleden waren er geen dieren in de hemel. Luister naar mijn verhaal over de vreemde wijze waarop ze er gekomen zijn. Het was maandag, een trieste dag want het regende in de hemel en de Lieve Heer had zijn voet verstuikt. Duizenden mensen zaten in groepjes bij elkaar over hun leven te praten. De engelen hadden geen zin om te zingen en Jezus bleef de hele dag in bed. [...] Het was eigenlijk overal gedonder en het sprak vanzelf dat er nog meer droevigheid moest volgen.

uit: Er was eens een sprookje, een betoverende bundel die in 1996 is uitgegeven door Meulenhoff.




Nannie, Egmond aan Zee 28-7-2020 - 12:18
Naar aanleiding van een nieuwsbericht over Vincent Van Gogh - de plaats waar hij zijn laatste schilderij (met boomwortels) maakte, zou ontdekt zijn - citeer ik een paar fragmenten uit de laatste brieven die hij schreef (vanuit Auvers-sur-Oise).

tussen 10 en 14 juli 1890:

Ik voor mij ben geheel geabsorbeerd in de onafzienbare vlakte met korenvelden tegen de heuvels, groot als een zee, fijn geel, fijn zacht groen, fijn paarsch van een omgewerkt en gewied stuk grond, regelmatig met het groen van bloeiende aardappelplanten gespikkeld, alles onder een lucht met fijn blaauwe, witte, rose, violette toonen.
Ik ben geheel in een stemming van haast al te grote kalmte, in een stemming om dat te schilderen.

23 juli 1890:

Ik voor mij wijd me met al mijn aandacht aan mijn doeken, ik probeer het even goed te doen als bepaalde schilders die ik graag mocht en zeer heb bewonderd.
Mijn indruk nu ik hier terug ben - is dat de schilders zelf steeds meer de wanhoop nabij zijn.

uit: De kunst van het woord, zijn mooiste brieven, 2014 uitgeverij Carrera, Amsterdam.

Nannie, Egmond aan Zee 18-7-2020 - 13:14
Vanmorgen werd ik opgeschrikt door het bericht over een brand in de kathedraal van Nantes. In die stad, waarvan de naam me meteen vertrouwd was, heb ik heel wat voetstappen liggen. Ik moest denken aan het lied "Il pleut sur Nantes" van Barbara. Ze bezingt daarin de terugkeer en tegelijk het afscheid van een dierbare. Het eindigt zo:

Au chemin qui longe la mer
Couché dans le jardin des pierres
Je veux que tranquille il repose
Je l'ai couché dessous les roses
Mon père, mon père

Il pleut sur Nantes
Et je me souviens
Le ciel de Nantes
Rend mon coeur chagrin.

In mijn vertaling:

Ingebed in de hof vol stenen
Aan de weg langs de zee
Wil ik dat hij rust in vree
Onder de rozen stopte ik hem in
Mijn vader, mijn vader

De regen druilt over Nantes
En ik herinner me
De lucht boven Nantes
maakt mijn hart droef.





Nannie, Egmond aan Zee 18-7-2020 - 12:18
Voor wie meer wil lezen over het boek van Koos van Zomeren: op 24 maart verscheen er op de site Literair Nederland een uitstekende recensie van Adri Altink.

Nannie, Egmond aan Zee 15-7-2020 - 12:55
Pas uitgelezen: Omstandigheden van Koos van Zomeren (in 2020 uitgegeven door de Arbeiderspers). Dit is een boek waar je in moet komen; het duurt even, voordat het verhaal je meesleept. Aan het woord is een vader, die twee kinderen heeft verloren. Wat er precies is gebeurd, blijft raadselachtig. De stemming van de man, die zich tot zijn zoon blijkt te richten, schommelt tussen mismoedig, wanhopig, woedend en berustend. De verwijten die hij uit, slaan soms ook terug op hemzelf.

Een kenmerkend fragment (over de dood van zijn moeder):

Ze is 88 geworden.
Bescheiden tot het einde. Ze heeft op haar ziekbed niet één keer naar je gevraagd, Leo. En ik kan je vertellen waarom niet - omdat ze dan iets voor zichzelf zou hebben gevraagd.

Nannie, Egmond aan Zee 13-7-2020 - 12:38
Op internet kun je een filmpje vinden van haar optreden - op 18 mei jongstleden - in M. Ze las "Altijd dwarsliggen" voor.

Nannie, Egmond aan Zee 13-7-2020 - 10:42
Dat boek heb ik ook gelezen, Marly. Heel indrukwekkend. Ik werd er wel erg treurig van. Marieke maakt trouwens ook prachtige gedichten; in M (geloof ik) las ze er een voor.

Marly Groningen 11-7-2020 - 13:16
Ik ben een boek aan het lezen dat op de shortlist van de booker prize staat: De avond is ongemak van Marieke Lucas Rijneveld. Ik vind het een prachtig boek, het is nog nooit voorgekomen dat een uit het Nederlands vertaald boek op de shortlist stond.

Nannie, Egmond aan Zee 8-7-2020 - 10:26
Gisteren las ik in de culture bijlage van de NRC van 6 juli een aangrijpend relaas van K. Schippers over de dagen die hij begin maart op de IC doorbracht. Prachtig verwoorde impressies zijn het, zoals deze, van zijn verwardheid:

Buiten veel vogels. Eerst dino's toen vogels. Duif, dino. Een steen met vleugels zeilt voorbij.
"Wilt u roomboter of margarine?", vraagt men vlak bij m'n bed. Hoelang margarine niet gehoord, noch uitgesproken. [...]
"Buiten vliegt een steen", zeg ik zacht.
"Met vleugels zeker", ze heeft me verstaan.

Laten we hopen dat deze schrijver en dichter nog lang bij ons mag blijven.

In een bundeltje met liefdesgedichten vond ik een ander bewijs van zijn meesterschap:

Ja

Ik heb je lief zoals je soms
gelijk een gouden zomerdag bent
nee nee nee
ik heb je lief zoals je bent
nee nee
ik heb je lief zoals
nee
ik heb je lief

uit: Zoen me tot ik spin, Em. Querido's Uitgeverij BV, 2012


Harrie Bilthoven 7-7-2020 - 16:56
Veel dank, Nannie voor wederom een prachtige bijdrage: met veel plezier lees ik telkens weer jouw bloemlezingen uit de wereldliteratuur!

Nannie, Egmond aan Zee 3-7-2020 - 13:47
Vandaag een strofe uit een gedicht dat Francis Thompson (1859-1907) wijdde aan mijn favoriete bloem.

Summer set lip to earth's bosom bare,
And left the flushed print in a poppy there:
Like a yawn of fire from the grass it came,
And the fanning wind puffed it to flapping flame.

vrij vertaald:

Zomer beroerde de kale grond met zijn lippen
En liet de gloeiende afdruk na in een klaproos:
Als een vurige zucht dook ze op uit het gras
En waaierde door de wind uit tot een vlam.

uit: Poems of the Seasons, Pictures by Gordon Beningfield, uitgegeven door Selectabook Ltd, herdrukt in 2003.

Fred, Amsterdam 27-6-2020 - 16:05
Prachtig Nannie!

Nannie, Egmond aan Zee 27-6-2020 - 11:59
Van een oudtante erfden we jaren geleden een doosje waarin een dunbladige editie van een meesterwerk bleek te zitten.

Gisteren zocht ik daarin het verhaal 'Een oude kennis' op. Fijn om te lezen in de schaduw. Het begint zo:

Hoe warm het was, en hoe ver.

Het was een brandendhete vrijdagachtermiddag in zekere Hollandsche stad; zoo heet en zoo brandend, dat de mosschen op het dak gaapten, 't welk, op gezag der Hollandsche manier van spreken, de grootste hitte is, die men zich voor kan stellen. De zon scheen vinnig in de straten en glinsterde op de van droogte poeierig geworden keien. In die straten, die tegen het zuiden liepen en dus geen schaduwkant hadden, bracht zij de voorbijgangers letterlijk tot wanhoop.

uit de Camera Obscura van Hildebrand, zevenentwintigste druk, Haarlem, de erven F. Bohn, 1914.



Nannie, Egmond aan Zee 21-6-2020 - 16:35
Naar aanleiding van Vaderdag dit gedicht:

Hij slaapt, deze vader. Ik leer hem kennen om
de sterkste en de beste heen. Zo stil en hulpeloos
op de bank, moegedaan, laatvermoeid, moegelaaid.

Zijn duim waar die gebleven was tussen
de bladzijden van het boek dat hij las. Welke regel
heeft te zwaar aan zijn wimpers gehangen?

Dat ik om hem heen sluip en de lampen uitdoe
is bescherming: de vijand heet beweging en geluid.
Ik kus hem niet. Ik leg geen deken over hem heen.

Ik zorg zolang voor hem. Ik zit op een stoel,
kijk naar hem, houd de wacht, houd van hem.
Stil. Hij is van mij. Deze lieve kleine vader slaapt.

Uit: Begin een torentje van niks - gedichten en tekeningen van Ted van Lieshout, uitgegeven door Leopold, Amsterdam, en in 1995 bekroond met de gouden griffel.

Nannie, Egmond aan Zee 17-6-2020 - 17:53
Toelichting op onderstaande tekst: 'moustache cups' zijn koppen met een halvemaanvormige richel, die de snor opvangt tijdens het drinken van de thee. Crown Derby is heel duur porselein.

Nannie, Egmond aan Zee 17-6-2020 - 11:48
Gisteren was het 16 juni, de dag die James Joyce in Ulysses uitvoerig - wat heet! - heeft beschreven. In Ierland en ook elders wordt deze dag gevierd als Bloomsday. Daarom heb ik gekozen voor dit fragment, in de fantastische vertaling van Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes.

De thee was getrokken. Hij vulde zijn eigen snorrenkop, nep Crown Derby, en glimlachte. Verjaardagscadeautje van malle Milly. Nog maar vijf was ze toen. Nee wacht: vier. Ik gaf haar dat halssnoer van imitatie-amber dat ze kapot heeft gemaakt. [...] Hij glimlachte terwijl hij inschonk.

O Milly Bloom, jij bent mijn lust en mijn leven.
Jij bent mijn spiegel voor altijd en eeuwig.
Ik heb liever jou al kan ik je niks geven
Dan Katey Keogh met d'r huis en d'r gevel.

uit: Ulixes, in 2013 verschenen bij Athenaeum - Polak & Van Gennep, Amsterdam

Nannie, Egmond aan Zee 11-6-2020 - 17:09
In onze tuin bloeit het vingerhoedskruid, waaraan de volgende versregels van William Wordsworth (1770-1850) zijn gewijd.

from The Prelude

Through quaint obliquities I might pursue
These cravings; when the foxglove, one by one,
Upwards through every stage of the tall stem,
Had shed beside the public way its bells,
And stood of all dismantled, save the last
Left at the tapering ladder's top, that seemed
To bend as doth a slender blade of grass
Tipped with a rain-drop...

in mijn vertaling:

uit Het Voorspel

Langs onvermoede kronkelpaden zou ik deze hunkering kunnen vervolgen; als het vingerhoedskruid een voor een, van onder naar boven langs de lange stengel, zijn klokjes had laten vallen in de berm, en er geen meer droeg, behalve dat laatste, bovenaan de toelopende ladder, die leek te buigen als een slanke grashalm waaraan een regendruppel hangt...

uit Poems of the Seasons, Selectedbook Ltd.; herdruk 2003


Nannie, Egmond aan Zee 4-6-2020 - 12:22
Er zijn weer musea geopend. Ik verheug me op de najaarsexpositie 'Je liefhebbende Vincent'. Als voorproefje een passage uit de brief die Van Gogh op 3 of 4 juni 1888 aan zijn broer Theo schreef. Hij verbleef toen in Saintes-Maries-de-la-Mer, circa veertig kilometer ten zuiden van Arles.

Op een nacht heb ik over het verlaten strand langs de zee gewandeld. Het was niet vrolijk maar ook niet triest, het was - mooi.
De diepblauwe hemel was bevlekt met wolken van een dieper blauw dan het primaire blauw, van een intens kobalt en andere van een helderder blauw, zoals het blauwachtig wit van de Melkweg. Tegen het blauwe fond schitterden de sterren helder, groenig, geel, wit, lichtroze - helderder, fonkelender, meer als edelstenen dan bij ons - zelfs meer dan in Parijs.

Uit: Vincent van Gogh. De kunst van het woord. Zijn mooiste brieven. In 2014 uitgegeven door Carrera, Amsterdfam

(Het lijkt wel een beschrijving van de Sterrennacht, maar dat schilderij is een jaar later ontstaan. Wellicht kwam het voort uit de herinnering van Vincent. In Saintes-Maries schilderde hij wel de vissersboten op het strand.)

Nannie, Egmond aan Zee 29-5-2020 - 14:16
Vorig jaar waren we in mei in Parijs. We bezochten er onder andere de Orangerie, in de Tuileries, waar we behalve het kleurrijke werk van twee Duitse expressionisten - beiden gesneuveld in de Eerste Wereldoorlog - de waterlelies bewonderden waarmee Monet enige jaren later de wanden van twee ovale zalen overdekte. Sinds een maand ben ik verdiept in een dikke pil over leven en werk van deze schilder. Gisteren werd ik getroffen door de volgende passage:

In november maakte Monet een tochtje naar Parijs, zijn eerste bezoek sinds het uitbreken van de vijandelijkheden. De stad bood een sobere aanblik tijdens de eerste maanden van de Grande Guerre. [...] De straten waren voor het merendeel uitgestorven, de theaters bleven dicht, het Louvre leeg, en de straatverlichting bleef na zonsondergang uit. [...] Het zag ernaar uit dat de tijd voor gelukzalige en prachtige taferelen met vijvers en tuinen inmiddels voorbij was.

Uit: Waanzin en Betovering, geschreven door Ross King en vertaald door Ronald Jonkers, in 2017 uitgegeven door de Bezige Bij.

pagina 1/8volgende pagina