'De meeste tijd besteedde hij, wat de krant betreft, aan de oplossing van het dagelijkse cryptogram. Dat kon hij niet laten, en hij was er heel gewiekst in. Als hij aan een leestafel een onvolledig opgelost raadsel aantrof in een krant, dan was het zijn eerzucht om verder te komen dan de vorige man of vrouw; die was meestal blijven steken omdat ergens een fout was gemaakt. Als hij klaar was, keek hij tevreden naar het volgemaakte vierkant. Dat de meeste letters twee functies hadden, in een horizontaal en een verticaal woord, en dat de woorden op fantastische wijze paarden, gaf hem een gevoel van welbehagen. Het had iets met poëzie te maken.'
Harry Mulisch, 'De aanslag' (1982)
Het idee is duidelijk, in welke boeken, van welke
auteurs, komen nog meer passages voor die met (het oplossen van) cryptogrammen te maken
hebben.
| pagina 1/3 | ► |
| Jan-Tholen | 23-9-2008 - 18:37 |
| Uit "Het recht op terugkeer" van Leon de Winter, pag. 114: (Een gedeelte uit het gesprek van de hoofdpersoon Bram met zijn psychiater: " Giottti vroeg: "Hoe heet de hond?" "Hendrikus". "En de hond van uw vader?" Bram nam een aantal seconden de tijd voordat hij antwoordde: "Hetzelfde". "Hendrikus?" Bram knikte. "Wat is dat voor een naam? Israëlisch?" "Nederlands". "Heeft het enige betekenis?" "Het is een Germaanse naam, vermoedelijk afgeleid van twee Duitse woorden: heim, zoiets als de plek waar je thuishoort en rik, dat rijk, machtig betekent. Het Duitse equivalent is Heinrich". Giotti knikte: "Slaat dus enigszins op het huis dat u net heeft aangekocht. Een grote plek". Bram voelde dat zijn mond van verbazing openzakte. "Verdomd,"zei hij. En hij begon te grijnzen. Dit was speelser dan hij verwacht had. Wat had hij eigenlijk verwacht? Hij zei: "Dus ik heb een soort cryptogram in mijn hoofd? Ik droom een puzzel?" "U wist wat de naam van uw hond betekende maar u had nog niet bewust het verband gelegd. Een kwestie van tijd." "En uw hulp." |
| Alex, ZoefZoek | 21-9-2008 - 21:01 |
| Ludlum, het Ambler Alert: 8:54, zei de klok: zes minuten voordat de werkdag echt begon, vond Caston. Hij pakte de Financial Times en ging naar het cryptogram. Intussen keek hij steeds op zijn bureauklok. Vijf minuten. Nu ging hij aan het werk. Eén horizontaal. Wat op Russische rivieren lijkt, staat in de weg. Een verticaal. Geen wc, integendeel, maar niet gerieflijk. Vier horizontaal: Niet altijd van onvermogen. Twee horizontaal: Een echte Brit slingert een halve kilo. Geluidloos vulde hij met zijn potlood de vakjes in; hij hoefde zelden langer dan een seconde of twee na te denken. Obstakel. Ongemak. Brevet. Sterling. En nu was hij klaar. 8:59, zei de klok. |
| Jan-Tholen | 10-9-2008 - 22:35 |
| Nogmaals: "Het Schervengericht" van A.F.Th. van der Heijden, nu p.135: "Ik haakte de sleutelbos van mijn riem en schudde er de kastsleutel uit. "Iemand nog iets uit de kast" riep ik de ontmoetingsruimte in. Chow Hound stak loom zijn hand op. " Het woordenboek. Voor mijn cryptogram." Ik ontsloot de schuifdeur, vond een Webster op de verkeerde plaats en gaf Remo de doos met schaakstukken. "De zwarte koningin is zoek. Gebruik voorlopig de vingerhoed maar". |
| Jan-Tholen | 8-9-2008 - 19:44 |
| Uit "Het Schervengericht"van A.F.Th. van der Heijden, p.52/53: "Ik vroeg Carhartt welke bewakers in zijn cryptogrammenclubje zaten. Van de EBA: Burdette, Scruggs, Jorgensen, Tremellen, La Brucherie, ikzelf. De twee dikke dumbo's lossen nooit iets op. Van buiten de Eba: Don Penberthy en ...zeg Spiros, wou je er ook bij?" "Nee, maar ik heb er misschien eentje voor jullie. Het ei baart net zoveel pauwenogen als het ontleedmes wil." Mijn chef dacht even na. "En dat moet een cryptogram voorstellen?" "Geloof jij in cryptogrammen die spontaan bij iemand opkomen...die eerste betekenisloos lijken, pure woordklank, en dan toch nog hun geheim prijsgeven?" "Ik hoor het al. Voor jou geen plaats in ons clubje." "Er blijft nog slechts een blauwe minaret te schreien over." "O, gaan we Whitman of een van die knakkers opdreunen? Luister Spiros. Cryptogrammen hebben hun eigen mechaniek. Ik ga jouw slaande waanzin niet aan de jongens voorleggen." |
| -maarten. (Arensgenhout) | 1-9-2008 - 18:49 |
| http://extra.volkskrant.nl/select/boeken/artike... |
'Daar, achter het linkerraam, zat Bob,' wijst Bert Bokhoven naar de eerste verdieping aan de zijkant van het pand. 'Tegenover Bob zat zijn chef Jan van der Ban, zo'n stijve AR-man, met wie ik over politiek en maatschappij in discussie ging. Bob vond dat prachtig. Zelf deed hij zoiets niet. Soms bleef hij urenlang weg. Ga jij eens kijken waar Den Uyl blijft, vroeg Van der Ban. Trof ik Bob aan op de WC. Zat ie daar weer met het cryptogram van Vrij Nederland op schoot.' Oud-collega Bert Bokhoven in Een zeker onbehagen. Een biografie van Bob den Uyl van Hans Keuning. |
| Jan-Tholen | 28-4-2008 - 18:53 |
| Uit "Tirza" van Arnon Grunberg: "Het weekend in de huizen van de mensen, 's ochtends het geluid van de citruspers, 's avonds tv, een keer in het kwartaal een feest. Samen boodschappen doen. Samen een cd'tje kopen. Samen een cryptogram oplossen. Zo zal de economieleraar wel leven". (pag. 169/170) "Wat ben je aan het doen?" vraagt hij uiteindelijk. Nu kijkt ze op van de krant. "Een cryptogram", zegt ze. "Ik ben er al de hele dag mee bezig. Het is een lastige". ( pag. 309) "De planten water geven, dat is een mogelijkheid. Het verrichten van alledaagse handelingen, dat moet doel genoeg zijn. De geruststelling die dat met zich meebrengt. Meer heeft hij even niet nodig, meer zoekt hij nu niet. De echtgenote zit nog aan tafel met haar cryptogram". (pag. 310) |
| Monique Waalwijk | 7-4-2008 - 22:45 |
| Of niet, Henk: hij 'verpersoonlijkt' literatuur en ik vond hem vaak nogal cryptisch. |
| HenkB, Loosdrecht | 13-3-2008 - 11:11 |
| Sorry, dit bericht hoort in een ander gastenboek. |
| HenkB, Loosdrecht | 13-3-2008 - 11:06 |
| http://www.nu.nl/news/1477020/70/Martin_Ros_pre... |
| Hoera, hij komt weer terug. |
| Monique Waalwijk | 5-2-2008 - 21:57 |
| Uit 'Een goede daad' van Kate Atkinson, 2007, pag.97-103: Hij vroeg zich af of je in het ziekenhuis zou kunnen wonen zonder dat het iemand opviel dat je er was. Er was werkelijk alles wat je nodig had: eten, warmte, wc's, bedden, leesvoer. Iemand had een Scotsman op het tafeltje achtergelaten. Hij begon lusteloos aan het cryptogram. 'Eerste Schot op de weg.' Zeven letters. MacAdam. (...) Hij probeerde zich te concentreren op de zwarte en witte vierkantjes. Hij was niet erg goed in cryptogrammen. 'Slapen in een Zuid-Italiaanse stad', zes letters. Hij hield het meest van anagrammen. Kleine omzettingen. (...)'Een bij die in een Afrikaanse hoofdstad vrede brengt', elf letters. Dar es Salaam. (...) Het was het beste om vrouwen in je verbeelding vast te houden. Als ze ontsnapten naar de chaotische wanorde van de echte wereld, werden ze labiel, onvriendelijk en uiteindelijk angstaanjagend. Dan veroorzaakten ze 'incidenten'. Hij was ineens draaierig. 'Noodzakelijk om een voorwaardelijke straf ten uitvoer te brengen.' Zeven letters. |
| Jan-Tholen | 3-11-2007 - 17:02 |
| "Naast Maarten op de galerijflat woonde de vurig pacifistische wiskundige Jan van de Craats, thans hoogleraar aan de Koninklijke Militaire Academie te Breda en auteur van een meesterlijk boek over de harmonieleer (De Fis van Euler).Wie Jan bezocht - en wij bezochten hem vaak, want hij wist ongelofelijk veel van muziek en kon in een handomdraai cryptogrammen oplossen - moest op de galerij langs de flat van Biesheuvel". Marten 't Hart: Een dasspeld uit Toela .( Daaruit een verhaal over Maarten Biesheuvel, p.101) |
| Greet, Oostzaan | 25-10-2007 - 07:20 |
| Inderdaad héél treffend Henk. Het zijn vaak kleine meesterwerkjes. |
| HenkB, Loosdrecht | 23-10-2007 - 10:39 |
| http://www.foksuk.nl/ |
| Greet, kijk ook eens bij de link. Het gaat om cartoon maandag 2 (van week 43) Meesterlijk!! |
| Greet, Oostzaan | 19-10-2007 - 23:00 |
| Op deze tragische dag, dat mijn geliefde schrijver Jan Wolkers is overleden, kwam ik al zappend bij André van Duin. Hij vierde zijn 60e verjaardag (20 februari jl.) bij Ivo Niehe en ik viel net in een scene tussen André met Ivo Niehe waarin het cryptogram ter sprake komt: "vader van een tweeling?? "Dubbeldekker". Ik moest toch weer lachen, ondanks deze droevige dag. |
| HenkB, Loosdrecht | 12-10-2007 - 13:07 |
| Kim van Kooten schreef het scenario voor de film "Alles is liefde" Er zitten een stuk of zes verhaallijnen in, dat was nogal ingewikkeld. Bij Pauw en Witteman zei ze: "'t was leuk, 't was puzzelen, 't was een soort scryptogrammen" |
| Mar, Drachten | 7-10-2007 - 16:46 |
| Ha, ha, niet goed opgelet, maar aan de paginanummers te zien wel een andere druk:) |
| Greet, Oostzaan | 5-10-2007 - 07:03 |
| Lieve Mar, scroll eens naar beneden ;-) |
| Mar, Drachten | 1-10-2007 - 17:48 |
| "Ik kneep mijn ogen samen en tuurde naar de achterpagina. "Daders husselen met gif", zes letters. Adders. Ja!. Was dat briljant of niet? Of neem nu "Nachtelijke grootheid". Vip. Nee. Ster! Oké, tien letters: "Wakkere knaap die nog geen dag gewerkt heeft". Charlie sloeg de krant dicht en weg was het cryptogram. Uit "Vang me als ik val". Nicci French, literaire thriller.(blz.92) |
| Greet, Oostzaan | 23-7-2007 - 12:52 |
| "De recherchekamer was bijna leeg. Renée werkte een rapport uit, Talsma had een oude krant gevonden en zat met een stompje potlood het cryptogram op te lossen. Hij keek op toen Vegter binnenkwam. 'Hemels grapje. Tien letters.' 'Engelenbak,'zei Vegter verstrooid. Talsma telde. 'Verdomd.' Verheugd begon hij het in te vullen." Lieneke Dijkzeul De stille zonde, derde druk mei 2007 |
| Anneke, Rotterdam | 22-5-2007 - 20:26 |
| Uit de verzamelbundel "In de lach geschoten" van Kees van Kooten, het verhaal Euforidrine (p. 285): Mijn moeder kiest nu voor een zachtere aanpak, trekt het in vieren gevouwen Zaterdags Bijvoegsel uit haar tas met honderd broodjes, ontdopt haar vulpen en zegt: een piepzak die je kunt eten Katrien! - Nee mens, ik moet niks hebben! blaast Omi. ..... - Dat heet een Cryptogram Katrien, doceert mijn moeder. Dat moet jij ook doen, dat houdt je hersens lenig. Nou, denk eens goed na: een piepzak die je kunt eten. Vier letters. - Doe maar even niet Annie, zeg ik in mijn spiegeltje. - Nee, ze moet bezig blijven, houdt mijn moeder vol. Katrien, luister: waar de arm zit, daar kan soep in. Het zijn maar drie letters. Ik zal je helpen: de eerste is een K. - Verdomme Annie, doe die krant weg! val ik uit, want als ik nu niet ingrijp dan gonst het tot Mâcon van de Dienstbodes die behoren tot het bijenvolk (acht letters) en Hout dat resteert na een mislukking (zes letters). Die vroeg ze mij vanmorgen, toen ik bezig was onze te vele stuks bagage in de kofferruimte te proppen. ... (p. 303): - Rats! zegt ze. - Rats? vraag ik. - Een piepzak die je kunt eten. Rats! Als je in de rats zit, dan zit je in de piepzak. Rats, kuch en bonen, wat de soldaten aten! ... (p. 305): Zulke inkomsten komen uit het lichaam, spelt mijn moeder. Acht letters. Piekerend laat ze haar van zonne-olie zwart geworden bijvoegsel zakken. |
| Rina, Leusden | 8-5-2007 - 13:09 |
| Uit DE TUNKAMER van Lilian Blom. De vrouw van de schrijver ( ze is columniste)Louis Ferron beschrijft hierin de laatste weken van het ziekbed van haar man, die in 2005 overleed. Het fragment geeft een momentopname van enkele maanden vóór zijn ziekte. “Ik weet niet wat jij doet met deze dag,” zei hij, terwijl hij me het ontbijt overhandigde, “maar ik blijf gezellig in bed liggen. Al die kranten eens uitlezen en de crypto moet vóór halfelf af zijn anders zitten we daar weer de hele dag over te tobben.” |
| Jan -- Utrecht | 22-4-2007 - 17:50 |
| you're a crossword puzzle in hard times and i've hidden my words in a jar in your front yard but i know you'll let me in either way though i tend to turn up smokeless at your door |
| Jan, Tholen | 19-4-2007 - 20:33 |
| "En wat te denken van die zevenentwintigjarige lerares uit Brussel, alleenstaande, zeer mooie jonge dame, brunette, mooie glimlach, met heel veel charme; zij zal u verleiden. Blonde juf zkt ongh.man tot 40j.met/zond.kind,nt roker/drinker.Reg.Dendermonde.Hv film, muz., gastron,. city-trips. Moeilijk, zo'n cryptogram". Dimitri Verhulst: "Problemski Hotel" p. 79. |
| Jan -- Utrecht | 27-3-2007 - 23:07 |
| Pinter concludes that since characters' motives are often obscure, plays should not end neatly with a last-act resolution and an easy message. "To supply an explicit moral tag to an evolving and compulsive dramatic image seems to be facile, impertinent and dishonest. Where this takes place is not theater but a crossword puzzle. The audience holds the paper. The play fills in the blanks. Everyone's happy." Avoiding such a simplistic formula, many science plays employ a carefully crafted metatheatricality that constantly reminds the audience that they are in a theater, not eavesdropping on actors who are unaware of them. Uit 'Science on Stage', een nieuw boek over wetenschap in toneelstukkken van Kirsten Shepherd-Barr. Pagina 43. |
| Adri, Malden | 25-3-2007 - 12:31 |
| Joan Didion: “Het jaar van het magisch denken” p. 68: Op een ochtend in het voorjaar nadat het was gebeurd pakte ik The New York Times en ging meteen van de voorpagina naar het cryptogram, een manier om de dag te beginnen die in die maanden een vast patroon was geworden (…). Daarvoor had ik nooit geduld gehad voor die puzzels, maar ik beeldde me in dat die bezigheid de terugkeer naar constructieve cognitieve activiteiten zou bevorderen. De eerste omschrijving die die ochtend mijn aandacht trok was zes verticaal: ‘Sometimes you feel like…’. Ik zag de oplossing meteen, een lekker lang antwoord dat een hoop lege hokjes zou vullen en waarmee ik bewees dat ik de rest van de dag tot veel in staat zou zijn: ‘a motherless child’. (…) Maar nee. Zes verticaal had maar vier letters. Ik liet het cryptogram voor wat het was (…) en keek de volgende dag wat de oplossing had moeten zijn. Het juiste antwoord voor zes verticaal was ‘anut’. ‘Anut'? ‘Anut’? ‘A nut’? (Ook op p. 93 iets) |
| pagina 1/3 | volgende pagina |
|
© 2007 Elephtera |
